เกลียดนัก (ดัน) รักซะเลย: นายตัวแสบกับเพื่อนร่วมรุ่น 쌓인 눈은 엄청나게 무겁다

"จูยุน" เหนื่อยหน่ายกับ "ฮยอนแจคยอง" เพื่อนร่วมรุ่นที่คอยหาเรื่องมาปั่นประสาทและทำให้เขารำคาญใจอยู่บ่อยครั้ง

"ฉันรู้ว่านายมันพวกนักเลงหน้าหยกที่ชอบหาเรื่องให้คนอื่นโมโห... แต่ช่วยข้ามฉันไปสักคนเถอะ เพราะฉันรู้สึกแย่ทุกครั้งที่เห็นหน้านาย" "...." "ฉันเกลียดคนแบบนายที่สุด ต่อให้นายสลับเพศมา ฉันก็ยังเกลียดนายอยู่ดี"

ท่ามกลางความเงียบที่แม้แต่หนูก็ไม่กล้าวิ่งผ่าน แจคยองจ้องมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าหล่อเหลาแล้วสวนกลับว่า "ต่อให้จ้าง ฉันก็ไม่เอาคนอย่างนายทำเมียหรอก" "เออ ขอบใจ! ในที่สุดความเห็นเราก็ตรงกันสักทีนะ"

แต่นั่นมันคือเรื่องในตอนนั้น...

ทั้งที่แจคยองเป็นคนที่เอาแต่ใจและน่าโมโหขนาดนั้น แต่พอนายคนนั้นไม่อยู่ให้เห็นหน้า จูยุนกลับรู้สึกวุ่นวายใจจนแทบบ้า

"ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันจริง ๆ แล้วใช่ไหม?" "นิสัยนายนี่มันแย่ชะมัด"

ทั้งที่เคยเกลียดกันขนาดนั้น แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกเขามักจะตัวติดกันตลอดเวลา พอคิดว่าสนิทกันแล้ว แจคยองก็กลับทำตัวเหินห่างออกไปเสียอย่างนั้น...

แล้วเขาควรจะจัดการกับไอ้หมอนี่ด้วยวิธีไหนดีเนี่ย?